Τακτικές είσπραξης σε περιόδους οικονομικής ύφεσης

Είναι απόλυτα φυσιολογικό κατά τη διάρκεια οικονομικής ύφεσης να γίνεται επαναπροσδιορισμός των τακτικών που ακολουθούνται από τα τμήματα εισπράξεων. Γενικά υπάρχουν δύο γραμμές που μπορεί κάποιος να ακολουθήσει:

• Μεγαλύτερα περιθώρια ανοχής προς τους οφειλέτες - περισσότερο χαλαρά πλάνα αποπληρωμών
• Μεγαλύτερη πίεση με ταχύτερη χρήση νομικών εργαλείων 

Σύμφωνα με την εμπειρία μας το καλύτερο θα ήταν να εξασφαλιστεί ένα πλάνο πληρωμών το οποίο ο οφειλέτης πιστεύει ότι μπορεί να ακολουθήσει. Ακόμη και εάν δεν το τηρεί με μεγάλη ακρίβεια, δηλαδή χάνει μία δόση ή καταβάλει μικρότερα ποσά, δεν θα πρέπει να ακολουθείτε αυστηρή γραμμή ειδικά σε δύσκολες περιόδους. Η μεγαλύτερη πίεση θα οδηγήσει όλο και περισσότερους στη χρεωκοπία. Επίσης μπορεί τελικά να καταλήξει είτε σε μηδενικά έσοδα από την εκκαθάριση (recoveries) ή σε συνολικά λιγότερες εισπράξεις από αυτές που θα επιτυγχάνονται εάν είχε επιτραπεί στον πελάτη να πληρώνει μικρότερα ποσά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. 

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψηξ ότι ο οφειλέτης δεν παύει να είναι πελάτης και εάν βοηθηθεί στη φάση που βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση τότε η σχέση του με τον χρηματοδότη ή προμηθευτεί ενδυναμώνεται.

Εάν δεν υπάρχει καμία συνεργασία με τον οφειλέτη τότε συχνά η νομική οδός είναι ο μοναδικός δρόμος να ακολουθήσει κανείς. Όμως έχει διαπιστωθεί ότι συχνά είναι η "εύκολη λύση" και δεν έχει προέλθει από πραγματικά ειλικρινείς προσπάθειες για επικοινωνία και συνεργασία αλλά από τυπικές διαδικασίες ώστε να μην μπορεί κάποιος να επικαλεστεί ότι δεν έγιναν προσπάθειες.

Για το λόγο αυτό προτείνουμε, ειδικά στον τελευταίο κύκλο επαφών πριν την καταγγελία των συμβάσεων και τη μεταφορά των λογαριασμών στα τμήματα οριστικών καθυστερήσεων ώστε να ακολουθηθούν οι νομικές διαδικασίες, οι πελάτες να διαχειρίζονται από μία έμπειρη ομάδα η οποία να προσπαθήσει ειλικρινά να επικοινωνήσει με τον πελάτη ώστε να βρει μία βιώσιμη λύση. Επίσης σε αυτή τη φάση θα πρέπει να γίνεται η διάγνωση ευπαθών ομάδων (π.χ. σοβαρά προβλήματα υγείας, απώλεια εργασίας, κτλ) ώστε και για αυτούς να ακολουθείται μία τακτική που θα τους βοηθήσει να ανταπεξέλθουν της κατάστασής τους.