Η νομοθετική προστασία του υπερχρεωμένου καταναλωτή να τεθεί σε άμεση προτεραιτότητα

Το άρθρο του κ. Πέτρου Σελέκου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μας κινητοποίησε το ενδιαφέρον για την προώθηση της νομοθετικής προστασίας του υπερχρεωμένου καταναλωτή στην οποία η χώρα μας έχει τραγικά καθυστερήσει.

Η θύελλα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η οποία σοβεί πλέον και στην πατρίδα μας, δεν δοκιμάζει μόνο την αντοχή των επιχειρήσεων αλλά οδήγησε ήδη «στα βράχια» τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Ο υπερχρεωμένος καταναλωτής είναι, άδικα, ο πρώτος ναυαγός στο πέλαγος των χρεών.

Ενώ υπήρχε ανέκαθεν νομοθετικό πλαίσιο για την επιεική αντιμετώπιση της επιχειρηματικής οικονομικής κρίσης, η οικονομική αδυναμία του υπερχρεωμένου καταναλωτή δεν ρυθμίζεται με κανόνες αυτονόητης επιείκειας στο ελληνικό δίκαιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με εντυπωσιακό τρόπο, λήφθηκαν από την κυβέρνηση έκτακτα μέτρα για να διασωθούν κάποια σαπιοκάραβα από τον κλάδο των κρατικοδίαιτων ελληνικών επιχειρήσεων. Την ίδια στιγμή, ο υπερχρεωμένος καταναλωτής, ο οποίος χρηματοδοτεί τη διάσωση αυτών των επιχειρήσεων, και ως φορολογούμενος, εγκαταλείπεται στις ξέρες.

Νομοθετική πρόβλεψη για την αντιμετώπιση της οικονομικής αφερεγγυότητας των επιχειρήσεων υπήρχε ανέκαθεν. Τέτοια είναι η ειδική νομοθεσία για την εμπορική πτώχευση και τους παρα - πτωχευτικούς θεσμούς της διάσωσης και εξυγίανσης των προβληματικών επιχειρήσεων. Δεν υπάρχει όμως οποιαδήποτε, ειδική και προστατευτική, νομοθετική πρόβλεψη για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Ετσι, ο καταναλωτής που βρέθηκε υπερχρεωμένος, επειδή κάποτε διαψεύσθηκε στις οικονομικές προσδοκίες από τη δουλειά του ή επειδή αντιμετώπισε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, μένει για πάντα υπερχρεωμένος. Και αδυνατεί, εσαεί, να ορθοποδήσει.

Για παράδειγμα, οικογενειάρχης μισθωτός των 1.700 ευρώ ο οποίος συγκυριακά βρέθηκε να οφείλει σε διάφορους πιστωτές και πιστωτικά ιδρύματα χρηματικά ποσά συνολικού ύψους 100.000 ευρώ κινδυνεύει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ως οφειλέτης υπό διωγμό. Και, τελικά, να περιθωριοποιηθεί. Ο τόκος υπερημερίας που τρέχει θα επιδεινώνει διαρκώς τη θέση του και θα τον εμποδίζει να συγκρατήσει τις οφειλές του σε ελεγχόμενο ύψος.

Η νομοθετική προστασία του υπερχρεωμένου και απελπισμένου καταναλωτή, ιδίως στην παρούσα συγκυρία, αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας. Η άμεση θέσπιση ενός νόμου για τη ρύθμιση των χρεών και την απαλλαγή των υπερχρεωμένων καταναλωτών, κατά τα διεθνή ρυθμιστικά πρότυπα, είναι επιβεβλημένη. Με τον τρόπο αυτόν θα καλυφθεί όχι απλώς ένα νομικό κενό, αλλά ένα κενό πολιτισμού που μπορεί να δημιουργήσει ανεξέλεγκτη κοινωνική κρίση στην πατρίδα μας.

Ο υπερχρεωμένος καταναλωτής, ο οποίος δεν έχει σήμερα δεύτερη ευκαιρία, βιώνει δραματικά την οικονομική δυσπραγία του. Βλέπει τον οικογενειακό του προϋπολογισμό να καταρρέει και απογοητεύεται, παραιτούμενος από την προσπάθεια να παραμείνει στη συναλλακτική ζωή. Η βέβαιη περιθωριοποίηση του καταναλωτή, λόγω της υπερχρέωσής του, τον εξουθενώνει ως οικογενειάρχη και τον εξουδετερώνει ως ενεργό πολίτη, με συνέπεια να δημιουργείται μείζον πρόβλημα στην κοινωνία και στη δημοκρατική της λειτουργία. Ταυτόχρονα τον καθιστά και αναξιόχρεο οφειλέτη που αδυνατεί οριστικά να ανταποκριθεί στα χρέη του και αποσύρεται από την οικονομική ζωή, με προφανή ζημιά τόσο της εθνικής οικονομίας όσο και των ατομικών πιστωτών του.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ